Geweld in onszelf, wraakgevoelens.

Daarom omringt hen de hoogmoed als een keten; het geweld bedekt hen als een gewaad. Hun ogen puilen uit het vet; zij gaan de inbeeldingen van het hart te boven. Zij verguisen de mensen en spreken boosaardig; onderdrukkend spreken zij uit de hoogte. Zij zetten hun mond tegen den hemel en hun tong wandelt op de aarde
Gij doet hen vallen in verwoestingen.
Psalm 73: 6-9, 18b
Uit de psalm heb ik gekozen voor hoogmoed als een halssieraad en het geweld als een mantel. En de mond natuurlijk, die uit de hoogte spreekt. Een wat vervreemdend schilderij. Wat zie je nu eigenlijk? Daarin resoneert de poëzie van de psalm, wat staat daar nu eigenlijk?
terug